ز تف روزه برافروختست چون اخگر

گرفته گونه خیری شکفته سرخ گلش

بلی ز آتش احمر همی شود اصفر

دلی که در بر سیمینش سخت چون سندان

به هر طرف متمایل قدش ز سورت صوم

چنان که تازه نهال از وزیدن صرصر

ببسته لب ز خور اندر هوای باغ بهشت