که تا نبیند دانا نیفتدش باور

تو رنج بردی و از خاینان گرفتی گنج

به گنج و خواسته هر روز ساختی لشکر

پس آنقدر به همه سو سپه فرستادی

سپاهی از مژه مرگشان به دست سنان

ز ناخن ملک الموتشان به کف خنجر

همه جای تن به الوند هشته در جوشن