نهفته کوه گرن را به سینه جای جگر

همه جای تن به الوند هشته در جوشن

به جای سر همه البرز بسته بر مغفر

گرفته برق یمان را به دست جای سنان

سخن کشد به دراز آنچنان به همت تو

گرفت ایران زیب و ف روغ ه ر شوکت ه ر فر

که طعنه می زند ایدون بهشت باغ بهشت