بخ بخ بر این جلال که چشم ستاره کور

کاین مرغ را به شاخه طوبی سزد مقر

وانگه فرشتگان را با حیرتی عظیم

گویند نرم نرمک پنهان به یکدگر

هی هی ازین مقال که گوش زمانه کر

چون ماهم این مقالت شیرین ز من شنید

زانگونه مات گشت که در روشنی بصر