وین نه عجب زانکه بویشان بفزاید

راست چو حنانه بی لقای پیمبر

لیک مرا زآتش فراق تو شاها

گشت ارادت از آنچه بود فزون تر

مشک چو در آتشست و عود در آذر

می نرود از دلم ارادت خسرو

گر رودم جان هزار بار ز پیکر