گفت قاآنیا تا کی خسبی به سرای

حلقه بر در زد و برجستم و بگشودم در

تنگ بگرفتمش اندر بر و بر تنگ دهانش

آنقدر بوسه زدم کز دو لبم ریخت شکر

خیز کز روزه شد اوضاع جهان زیر و زبر

غالبا مست چنان خفته یی اندر شعبان

کز مه روزه و از روزه ترا نیست خبر