غم مخور زآنکه به یک حال نماندست جهان

گر در آن خانه ملک را نبود هیچ گذر

عجب آنست که هر جا تو ملک وار روی

خلق حیرت زده مانند به مانند صور

شادی آید ز پس غصه و خیر از پی شر

به کسوف اندر پیوسته نپاید خورشید

به وبال اندر همواره نماند اختر