کوه را جامه زربفت نماید در بر

نذرکردم صنما چون مه شوال آید

نقل و می آرم و طنبور و نی و رامشگر

صبح عید آن گه کز کوه برآید خورشید

وام یک ماهه کت از بوسه به من باید داد

همه را بازستانم ز تو بی بوک و مگر

بوسه ائی که در آن تگ دهان جمع شدست