تا دمد نیلوفر افتان خیزان به چمن

نطفه یی در رحم مام نمی گشت پسر

سدی از عصمت تو گر به ره بادکشند

تا به شام ابد از جای نجبند صرصر

باد افتان خیزان خصم تو چون نیلوفر

لاله سان لال بود خصمت و بادا شب و روز

خون سرخش به رخ و داغ سیاهش به جگر