نگشت دور ز من مهر شاه دین پرور

سپهر ازرق داند که من چو کین ورزم

به روی هرمز وکیوان همی کشم خنجر

اگرچه کرد مرا آسمان ز خدمت دور

چو هست قرب نهان گو مباش قرب عیان

که نیست قرب عیان را به نزد عقل خطر

مگر نه مهر به چارم سپهر دارد جای