چو رخ نماید گیهان شود پر از خورشید

ستاره کیست که از حکم او بپیچد سر

به گرد معرکه شمشیر او بدان ماند

که تیغ حیدرکرار در دل کافر

چو لب گشاید گیتی شود پر از گوهر

به روزگار نماند مگر به روز وغا

که کینه توزد چون روزگار کین گستر