بسان روح خدنگش مکان کند در دل

که دیده مهر که بر سر همی نهد مغفر

حسام او ملک الموت را همی ماند

که جان ستاند تنها ز یک جهان لشکر

به جای هوش حسامش نهان شود در سر

اگر ندیدی خورشید را به گاه خسوف

نهفته بین رخ رخشانش را به زیر سپر