که عقل را نبود با فروغ عشق اثر

تو نیز هستی خویش اندرین محل بگذار

بسیج بزم بقا کن وزین فنا بگذر

براق عقل رها کن برآ به رفرف عشق

به پشت رفرف برشد نبی ز پشت براق

چنان که مرغ ز شاخ نگون به شاخ زبر

ز سدره شد به مقامی که بود بیگانه