باده ای ار فی المثل به سنگ بتابد

بر صفت ذوالفقار در دل کافر

گفته چه خسبی ز جای خیز و بپیمای

باده یی از رنگ و بو چو لاله احمر

گویی برجست از آن شراره آذر

تا شودم باز چهره چون پر طاووس

از گلوی بط به زیر خون کبوتر