گفتمش ای ترک ساده باده حرامست

گویی برجست از آن شراره آذر

تا شودم باز چهره چون پر طاووس

از گلوی بط به زیر خون کبوتر

خاطر بر ترک خمر دار مخمر

گفت چه رانی سخن ندانی فردا

هرچه خطا از عطا ببخشد داور