تا روز حشر ار کو شدا در گل فروماند چو خر

بق زان خورد پیلی شود در جو چکد نیلی شود

وز آن ابابیلی شود خجلت ده طاووس نر

نادان از آن گر نوشدا از تنگ ظرفی جوشدا

حالی ز جا برخاستم خاطر ز غم پیراستم

بزم نشاط آراستم ترتیب دادم ماحضر

آماده کردم بهر وی تار و رباب و چنگ و نی