زالماس مرجان سای شد از جزع مرجان زای شد

زیرا که فردا می کشم رخت عزیمت بر سفر

نام سفر چون برده شد آن شوخ چشم آزرده شد

وز غم چنان افسرده شد کاندر خزان شاخ شجر

از دست رفت از پای شد هی زد برو.هی زد به سر

هی گریه کرد و هی جزع هی ناله کرد و هی فزع

هی گفت اسکت یا لکع عذبت طرفی بالسهر