هی بر سمن از عبهرا بارید مروارید تر

پرتاب کرد از سر کله از ده هلال آزرد مه

صد خنجرش در هر نگه صد ناچخش در هر نظر

هی ریخت برگل گوهرا هی بیخت بر مه عنبرا

جوشیدش از تنور دل آبی که طوفان زو خجل

چون نوح هردم متصل گویان که ربی لاتذر

گفتم چرا گشتی چنین گفتا برو خامش نشین