گفتم چرا گشتی چنین گفتا برو خامش نشین

هی بر سمن از عبهرا بارید مروارید تر

جوشیدش از تنور دل آبی که طوفان زو خجل

چون نوح هردم متصل گویان که ربی لاتذر

چندم ز خود سازی غمین چندم ز بد گویی بتر

می بینمت چون بوالهوس مشتاق چیزی هر نفس

چون غافلان از پیش و پس آشفته حال آسیمه سر