وی چون فروغ صبحگه صیتت گرفته بحر و بر

عالم ز عدل او حرم رایج به عهد اوکرم

بابی ز خلق او ارم تابی ز تیغ او سقر

ای چون شعاع مهر و مه تیغت گشوده خشک و تر

خنگت صبا تیغت وبا از این وبا وز آن صبا

خاک بداندیشان هبا خون ستم کیشان هدر

بر هر بلیدی قهر ران بر هر بلادی قهرمان