کز اطلس استش آستین وز قندز استش آستر

روزی که از تیغ گوان از خاک روید ارغوان

وز نوک ناوک خون روان گردد چو پشت نیشتر

از گرد و خون خاک زمین ماند به جامه اهل چین

از بس سنان و تیغ و شل بارد به تنها متصل

وز بس خدنگ جان گسل گردد به دلهاکارگر

گویی خدای آسمان می نافرید اندر جهان