وز بسکه جان اهل کین با خاک ره گردد عجین

وز بس خدنگ جان گسل گردد به دلهاکارگر

گویی خدای آسمان می نافرید اندر جهان

جز خنجر و تیغ و سنان جز ناچخ و تیر و تبر

گویی همه خاک زمین جان داردی چون جانور

چون از کمین آیی برون جاری کنی جیحون خون

از نیش تیغ آبگون وز نوک تیغ جان شکر