وان ترک تنگ دهان از بس بخیل بود

گنجی نهفته همی بیغش به زیر کمر

دارند خلق جهان ازگنج فربه او

از غصه کو به دل از ناله دست به سر

پیوسته منع کند آن سیم را زنفر

غافل که سیم خود ار بر مستحق دهد

از بذل سیم شود نامش به دهر سمر