می داد می که مرا گردد فزوده خطر

غافل که سیم خود ار بر مستحق دهد

از بذل سیم شود نامش به دهر سمر

ای کاش نقره ی او بودی مرا که همی

باری به خلوت من آن غارت دل و دین

چون در رسید ز راه چون برگزید مقر

گفتم بیا صنما ای کز فروغ رخت