تا کام و لب ز لبت شیرین کنم به مگر

گفتم بیا صنما ای کز فروغ رخت

روشن شدست مرا دیوار و خانه و در

خواهم که بوسه زنم بر تنگ شکر تو

خندید وقت ولی از روی عادت و رسم

نشنیده ام که دهد کس بوسه بر به شکر

ویژه ز بس که لطیف این شکری که مرا