نشنیده ام که دهد کس بوسه بر به شکر

خواهم که بوسه زنم بر تنگ شکر تو

تا کام و لب ز لبت شیرین کنم به مگر

خندید وقت ولی از روی عادت و رسم

ویژه ز بس که لطیف این شکری که مرا

بگدازد ار کندی بر در نسیم گذر

کی احتمال کند دمهای سرد ترا