به طعن راندمش ای خوب چهر بد گوهر

ز فرط خشم فروچیدم از غضب دامن

چو زاهدی که نماید به باده خوار گذر

به طنزگفتمش ای خشک مغزتر دامن

حرام صرف بود باده خاصه بر ساده

تو ساده رویی ساقی مخواه و باده مخور

به ساده رویی باکی نداری از مردم