هزار زورق سیمین نماید از اختر

به خنده پاسخم آورد کای سپهر کمال

زبان دق مگشای و ز راه حق مگذر

بدان خدای کزین بحر باژگون هرشب

بدان مشاطه که بر چهره عروس جهان

فروهلد به شب تیره عنبرین چادر

به ذات احمد مرسل که گشت هستی او