به عجز این که بده بوسه تا فشانم جان

به فقر خانه بدوش و به صبر با لنگر

به عشوه های پیاپی ز دلبر طماع

به گریه های دمادم ز عاشق مضطر

به کبر آن که مکن مویه تا نیاری زار

که گر به قدح ملکزاده برگشایم لب

و یا به طعن بزرگان رادکش چاکر