که گر به قدح ملکزاده برگشایم لب

به گریه های دمادم ز عاشق مضطر

به عجز این که بده بوسه تا فشانم جان

به کبر آن که مکن مویه تا نیاری زار

و یا به طعن بزرگان رادکش چاکر

و لی مراست جگرخون ازین که غرچه چند

زبابکان همه حیز و ز ما مکان همه غر