و یا به طعن بزرگان رادکش چاکر

به عجز این که بده بوسه تا فشانم جان

به کبر آن که مکن مویه تا نیاری زار

که گر به قدح ملکزاده برگشایم لب

و لی مراست جگرخون ازین که غرچه چند

زبابکان همه حیز و ز ما مکان همه غر

در آستانه میرند و نی عجب کاخر