بود هماره دانا گداز و دون پرور

بخنده گفت که نیکو تشبهی کردی

به رود و بحر و جهان کاخ خواجه را ایدر

اگر جهان نبود از چه بر مثال جهان

وگرنه رود و نه دریا چرا چو خار و حشیش

اگر نه رود و نه دریا چرا چو سنگ و گهر

در آن گزیده گرانمایگان نشست نشیب