شمیده پنبه محلوجش از کرانه سر

که ناگه از در پیری خمیده قد چو کمان

دمان درآمد با موی شیرگون از در

قدش به هیات گفتی کمان حلاجست

مرا ز حالت آن پیر حالتی رو داد

که پای تا سر حیرت شدم چو نقش صور

همین نه یاد نگارین شدم ز یاد برون