چنان بود طلب مردمی ز مردم دون

چو مرد رفت ز میدان چه خود و چه معجر

زمانه نیست مگر رذل جوی و رذل پرست

ستاره نیست مگر دون نواز و دون پرور

که کس کند طمع التیام از خنجر

سهر سهم سعادت نهد به شست کسی

که فرق می نکند قاب و قوس را زوتر