ستون خانه شکستی فرود آن منشین

که گاه معرکه رهوار به بود لاغر

ز خویشتن چو گذشتی به خویشتن مگرای

ز جان و تن چو رهیدی به جان و تن منگر

طناب خیمه گسستی به شیب آ ن مگذر

مه حقیقت جویی به بام عشق برآی

ره طریقت پویی طریق فقر سپر