گشود بال بدو چون عقاب بر کوتر

هژبر بیشه دین آن زمانه را ملجا

نهنگ لجه کین آن ستاره را مفخر

گرفت راه برو چون هژبر بر روباه

چنان به تارک آن تیغ راند شیر خدا

که کرد برق پرندش ز سنگ خاره گذر

به امر ایزد دادار جبرئیل امین