چو تندسیل که آید زکوهسار فرود

به پیلپا و یک انداز و دهره و تکمر

گرفته راه بر آن شرزه شیر و غافل ازین

که کس نبندد با خاشه سیل را معبر

دمان به باره برآمد خدیو شیر شکر

ز آفتاب حوادث نیافتند یهود

به غیر سایه زنهار شاه هیچ مفر