نبی چو ماه نو آغوش برگشود ز مهر

که هیچ گوش سراین را نمی کند باور

چو از نورد بپرداخت شاه خیبرگیر

سوی محیط گرایید بحر پهناور

که تا سپهر وفا را چو جان کشد در بر

علی به صفحه کافورگشت لولوبار

به مشک و غالیه آمیخت دان های درر