هوای تیره میان سپهر و خاک منیر

چنانکه پرده کشد دود پیش خاکستر

ز عکس برف که تابید بر افق گفتی

سیده سرزده پیش از خروش مرغ سحر

چو در میان دو یزدان پرست یک کافر

نشسته بودم مست آنچنانکه دوکف خویش

نیافتم که کدام ایمن و کدام ایسر