که رفت اندر آن یک دل و یک تنه

بدو گفت شاهایکی بنده ام

به آواز تو در جهان زنده ام

سراسر بگفت آنچ بود از بنه

بدیدار او شاد شد شهریار

بسان گلستان به ماه بهار

به سرکش چنین گفت کای بد هنر