به چهره برکه فشاندم همی ز اشک بصر

بگفتمش چه خبر ماجرای رفته بگفت

ز خون دو عبهر من شد دو لاله احمر

به جبهه سرکه نمودم همی زرشک درون

ز جای جستم و بستم میان و شستم روی

ز مهر گفتمش ای خادمک همان ایدر

برو به آخور و اسب مرا بکش بیرون