برد گلویش ناگشته ناوک و خنجر

چو نام خنگ ترا بر زبان برد نراد

برون جهد اگرش مهره ایست در ششدر

و گر به کان نگرد دشمن ترا آهن

تو چون به باغ چمی بهر کندن گل و سرو

به باغبانان چشمک زند همی عبهر

به رزم و بزم تو داند مگر به کار آید