ببد بار بد شاه رامشگران

همان جام یاقوت بر سرکشید

برین گونه تا سرسوی خواب کرد

دهانش پر از در خوشاب کرد

یکی نامدارای شد از مهتران

سر آمد کنون قصه بارید

مبادا که باشد تو را یار بد