غرض بنشست و ساغر خورد و بشکفت

بود زیر کمر کوهی موقر

به کوه او زبر هر کس فرا شد

شود بر هر مراد دل مظفر

رخش گل گل چو باغ از آب ساغر

چو دور هشت و نه طی شد ز مستی

قرین فرش بستر کرد پیکر