که دیو نفس غالب بود بی مر

من از جا جستم و بوسیدم لبش

کشیده همچو جانش تنگ در بر

گرفتم کام دل چونان که دانی

به خود گفتم که قاآنی بهش باش

که راه دین زند نفس بد اختر