در زلفکانش بس که دل افتاده روی دل

دلها قطار بسته به دنبال یکدگر

از تاب زلف و آب رخش جسم و چشم من

پرتاب چون شرر شد و پرآب چون شمر

در حلقه های او نبود شانه را گذر

دندانه های شانه چو بر زلف او رسید

از هر کران زند به دل خلق نیشتر