کامروز خلق را به حقیقت تویی پدر

در روز حشر آید هر چیز در شمار

جز جود دست تو که برونست از شمر

گر بوالبشر لقب نهمت بس غریب نیست

کوته بود ز قامت بخت بلند تو

گر روزگار ابره شود چرخ آستر

زان در شبان تیره گریزد عدوی تو