من بنده توام تو خداوند نعمتی

حق بود و حرف حق را در دل بود اثر

اکنون تو دانی وکرم خویش وفضل خویش

تو مفتخر به فضلی و ما جمله مفتقر

کافیست عرض حال خود از بنده این قدر

تا جن و انس و وحش و دد و دام می کنند

در بر و بحر نعت خداوند دادگر