هرکاو عدوی جان تو مالش بود هبا

در بر و بحر نعت خداوند دادگر

شکر تو باد شیوه سکان آب خاک

مدح تو باد پیشه قطان بحر و بر

هرکاو حسود بخت تو خونش بود هدر

پشتش ز بار غم نشود گوژ چون کمان

هرکاو به راستی به تو پیوست چون وتر