چو خوی ریزد ز اندامش توگویی

محقر با تنش کوه موقر

عنان بین بر سرش تا می نگویی

نشاید باد را بستن به چنبر

ز چرخ همتش می بارد اختر

چو خسرو را بر آن بینی عجب نیست

که گویی آن براقست این پیمبر